حرام و شبه را جلوه داد ، ايشان گفتند : ما را به حرام احتياجى نيست و در شبهه به فراخى عيش كردند ، و خود را به حرام صرف براى جماعتى جلوه داد دنبالش رفتند و به آنچه مىخواستند نرسيدند ، و مؤمن در دنيا مىخورد به قدر حاجت ، مثل كسى كه به خوردن ميته مضطر شده باشد « 1 » . و حضرت امام موسى كاظم عليه السّلام فرمود : حرام نمو نمىكند و زياد نمىشود ، و اگر نمو كند بركت نمىدارد ، و هرچه را در راه خدا انفاق مىكند ثواب نمىيابد ، و هرچه از عقب خود مىگذرد ، توشهء اوست به سوى آتش جهنّم « 2 » . و به سند معتبر منقول است از سماعه كه به حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم : شخصى از مناصب و اعمال بنى اميّه مالى بهم رسانيده است ، و از آن مال تصدّق مىكند ، و صله و احسان به خويشان مىكند ، و حج مىكند كه آن كارهايش را خدا بيامرزد ، و مىگويد : خدا فرموده است حسنات گناهان را بر طرف مىكند ، حضرت فرمود : آنچه از مال مردم تصرّف مىنمايد گناه است ، و گناه گناه را بر طرف نمىكند ، و ليكن ثواب گناه را بر طرف مىكند « 3 » . و منقول است در تفسير اين آيه كه حق‌تعالى مىفرمايد وَ قَدِمْنا إِلى ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثُوراً « 4 » . ترجمه ظاهرش اين است كه : قصد كرديم به سوى آنچه كرده بودند از اعمالى كه به صورت عمل خير بود ، پس گردانيديم آن عمل را مانند ذرّه‌هاى پراكنده در هوا ، يا غبار متفرق ، يا خاكستر بر باد داده ، حضرت صادق عليه السّلام فرمود : و اللّه كه اعمالشان

--> ( 1 ) فروع كافى 5 / 125 ح 6 . ( 2 ) فروع كافى 5 / 125 ح 7 . ( 3 ) فروع كافى 5 / 126 ح 9 . ( 4 ) سورهء فرقان : 23 .